به گزارش افرنگ خبر /
جایزه نوبل ادبیات هر سال بحث‌ها و اختلاف‌نظرهای گسترده‌ای را درباره برجسته‌ترین نویسندگان زنده جهان به راه می‌اندازد و در این میان نویسندگانی هستند که سالهاست نامشان در فهرست شانس‌های اصلی مهم‌ترین جایزه دنیای ادبیات مطرح می‌شود.
برنده جایزه نوبل ادبیات ۲۰۲۶ قرار است، ۸ اکتبر (پنجشنبه، ۱۶ مهرماه) معرفی شود و حالا خبرنامه دانشگاه جانز هاپکینز آمریکا در آستانه اعلام برنده در گزارشی به معرفی و بررسی پیشینه ۱۰ نویسنده‌ای پرداخته که نامشان بارها در فهرست پیش‌بینی‌ها دیده می‌شود.
کان ژو، جرالد مورنین، آن کارسون، توماس پینچن، گَاریل لوتز، ریچل کاسک، ایزابل آلنده، هاروکی موراکامی، النا فرانته و لوئیز اردریک.
کان ژو
کان ژو یکی از نامهای همیشگی در میان مدعیان نوبل و از ستون‌های ادبیات آوانگارد چین است. آثار او طیف گسترده‌ای از داستان‌های کوتاه و رمان‌هایی مانند «آخرین عاشق» تا حتی آثاری برای اپرا را در بر می‌گیرد.
آثار ژو ویژگی‌های مشخصی دارند: داستان‌هایی کوتاه، تأثیرگذار و به‌ظاهر ساده که شخصیت‌هایی ناشناخته و رازآلود در آنها حضور دارند؛ داستان‌هایی آمیخته با رئالیسم جادویی که اغلب بدون ارائه راه‌حلی قطعی پایان می‌یابند.
شماری از داستان‌های کوتاه ترجمه‌شده او در مجموعه «حرکت عمودی» گردآوری شده‌اند. شخصیت‌ها میان داستان‌هایی که ارتباطی ناپایدار با یکدیگر دارند جابه‌جا می‌شوند و روایت‌ها در هم می‌آمیزند؛ در حالی که مکان‌های شگفت‌انگیز ناگهان به قلمرو راز و ابهام وارد می‌شوند.
جرالد مورنین
جرالد مورنین - نویسنده استرالیایی - میان انتزاع و زندگی‌نامه شخصی حرکت می‌کند. سبک زندگی متفاوت او نیز به آثارش راه یافته است؛ او به استفاده از ماشین تحریر شهرت دارد و هرگز سوار هواپیما نشده است. رویکرد مورنین به ادبیات شبیه یک نقاش منظره است. او در مصاحبه‌ای گفته است: «زندگی من با حدود ۲۵ خط رنگی ترسیم شده است.»
نوشته‌های او به شکلی مبهم و شخصی به دنیای درونی‌اش می‌پردازند و بر مضمون‌هایی همچون اسب‌دوانی، شیشه‌های رنگی و دشت‌های پهناور تمرکز دارند.
مورنین با پرهیز از روایت‌های متعارف و حتی نام‌گذاری شخصیت‌ها، درباره شکل‌گیری و فروپاشی تصویر تامل می‌کند و خواننده کنجکاو را به سفرهایی عجیب و غریب می‌برد.
آن کارسون
آن کارسون در ماه سپتامبر مقاله‌ای تحسین‌برانگیز و غیرمنتظره درباره روسالیا (خواننده و موسیقیدان اسپانیایی) نوشت، اما شهرت او به‌عنوان یک استعداد برجسته ادبی، بسیار فراتر از این حضور غافلگیرکننده در حوزه موسیقی پاپ است.
این پژوهشگر کانادایی ادبیات و برنده جوایز متعدد، در حوزه‌های مختلفی از شعر و مقاله تا نقد ادبی فعالیت کرده است. کارسون، اگرچه از اینکه خود را شاعر بنامد پرهیز دارد، شعرهای برجسته‌ای نوشته که در آنها احساسات و تجربه انسانی را با ترکیب ژانرها و سبک‌های مختلف به تصویر می‌کشد.
رمان منظوم «زندگی‌نامه سرخ» نمونه‌ای از این آثار است که با ترکیب شعر، اسطوره و جهان مدرن، روایتی دردناک از عشق و هویت ارائه می‌دهد.
ترجمه‌های شعری او نیز از همین ویژگی برخوردارند. ترجمه‌هایش از اشعار سافو، شاعر یونان باستان، در مجموعه «اگر نه، زمستان»، تأملات سافو درباره میل و اشتیاق را با زبانی معاصر و شعری استادانه بازآفرینی کرده است.
توماس پینچن
سال گذشته را می‌توان سال توماس پینچن نامید. این رمان‌نویس گوشه‌گیر آمریکایی در سال ۲۰۲۵، نخستین رمان خود طی ۱۲ سال اخیر را منتشر کرد؛ «بلیت سایه» که قرار است نسخه جدید آن نیز در ۶ اکتبر منتشر شود.
انتشار اولیه «بلیت سایه» بار دیگر پینچن را در کانون توجه محافل ادبی قرار داد، اما رمان «واینلند» او که در سال ۱۹۹۰ منتشر شده بود نیز سال گذشته ناگهان توجه مخاطبان گسترده‌تری را به خود جلب کرد.
پل توماس اندرسن برای ساخت فیلم «یک نبرد پس از دیگری»، به‌طور آزاد از «واینلند» الهام گرفته است. این فیلم در فصل جوایز، موفقیت‌های گسترده‌ای به دست آورد و در نهایت جایزه اسکار بهترین فیلم سال ۲۰۲۶ را برد؛ اتفاقی که باعث شد تماشاگران سینما برای خواندن داستان اصلی به سراغ آثار پینچن بروند.
آثار پینچن همواره بازتابی از جهان عجیب و بی‌قانون ما بوده‌اند، اما به نظر می‌رسد در سال‌های اخیر واقعیت بیش از هر زمان دیگری شبیه داستان‌های او شده است.
اگرچه این رمان‌نویس ترجیح می‌دهد از پوشش رسانه‌ای دور بماند، مجموعه آثار او بدون تردید همچنان دریچه‌ای مهم برای نگاه کردن به فرهنگ پیرامون ماست.
گاریل لوتز
گَاریل لوتز، نویسنده آمریکایی داستان کوتاه و رمان کوتاه، چندان شناخته‌شده نیست. زمانی که نام لوتز نخستین بار در سال ۲۰۲۲ در فهرست‌های پیش‌بینی نوبل ادبیات مطرح شد، تقریبا هیچ‌کس تعجب نکرد؛ چون تقریبا هیچ‌کس نمی‌دانست گَاریل لوتز کیست؟
با این حال، او طرفداران وفاداری دارد که شیفته توجه دقیقش به ظریف‌ترین و در عین حال زنده‌ترین جنبه‌های صدای واژه‌ها هستند. لوتز با الهام از نظریه «توالی» گوردون لیش، در مشهورترین مقاله خود با عنوان «جمله مکانی تنهاست»، بر اهمیت جزئیات در سطح اتمی واژه تاکید می‌کند. از نظر او، هر کلمه باید پاسخی به کلمه پیش از خود باشد و از آن زاده شود.
این دقت زبانی، لوتز را در صف مقدم نویسندگان نوآور داستان انگلیسی‌زبان قرار داده است و شاید نوبل ادبیات ۲۰۲۶ در نهایت به این چهره متفاوت و کمتر شناخته‌شده برسد.
ریچل کاسک
ریچل کاسک، رمان‌نویس بریتانیایی-کانادایی، می‌خواهد زندگی را مورد پرسش قرار دهد. مشهورترین اثر او، سه‌گانه‌ای خودزندگی‌نامه شامل «طرح کلی»، «عبور» و «افتخار» است که داستان یک نویسنده زن که شباهت‌هایی به خود کاسک دارد را دنبال می‌کند که بارها تلاش می‌کند به حقیقتی فراتر از زندگی روزمره دست پیدا کند.
آثار کاسک اغلب به تنش میان نویسندگی و نقش‌های سنتی زنان مربوط می‌شود. آثار کاسک درباره تصمیم‌های عمیقا شخصی‌ای تامل می‌کنند که هویت انسان را شکل می‌دهند.
هاروکی موراکامی
هاروکی موراکامی، یکی از نامهای همیشگی در پیش‌بینی‌های نوبل ادبیات، فعالیت ادبی خود را پس از الهام گرفتن از یک مسابقه بیسبال و با نوشتن نخستین رمانش «به آواز باد گوش بسپار» آغاز کرد.
آثار او سرشار از فضاهای موسیقایی است؛ از موسیقی کلاسیک و پاپ گرفته تا جاز، که در طول زندگی و فعالیت ادبی‌اش با آنها سروکار داشته است. او حتی مدتی مالک یک کافه جاز بود.
رمان بین‌المللی مشهور او، «جنگل نروژی»، عنوان خود را از ترانه‌ای از گروه بیتلز گرفته که در رمان نیز نقشی تاثیرگذار دارد.
از آثار غیرداستانی شناخته‌شده موراکامی می‌توان به مجموعه گفت‌وگوهای او با سیجی اوزاوا، رهبر ارکستر، با عنوان «مطلقا درباره موسیقی» اشاره کرد.
موراکامی به دلیل استفاده از صحنه‌های صریح و تمرکز مکرر بر زندگی مردان منزوی و بی‌تفاوت، هم مورد انتقاد قرار گرفته و هم تحسین شده است. با این حال، همین سبک ثابت و منحصربه‌فرد باعث شده موراکامی به یکی از غول‌های ادبیات جهان و چهره‌ای شناخته‌شده برای عموم مخاطبان تبدیل شود.
ایزابل آلنده
ایزابل آلنده همواره بر وظیفه نویسنده برای همراه کردن خواننده در یک سفر ادبی و ایجاد میل به ادامه این سفر تاکید دارد. از آنجا که آلنده از خویشاوندان سالوادور آلنده - رئیس‌جمهور پیشین شیلی - است، خوانندگان معمولا انتظار دارند در آثارش با تفسیرهای تاریخی و سیاسی روبه‌رو شوند، اما آثار آلنده همچنان در قلمرو داستان و تخیل ادبی قرار دارند.
تأثیر رئالیسم جادویی در نخستین رمان معروف او «خانه ارواح»، باعث شده است، نام آلنده اغلب در کنار «صد سال تنهایی» اثر گابریل گارسیا مارکز قرار گیرد.
آلنده برای آغاز آثارش اهمیت زیادی قائل است و هر رمان جدید خود را در ۸ ژانویه سال پس از پایان رمان قبلی آغاز می‌کند.
النا فرانته
ممکن است تاکنون نام النا فرانته را نشنیده باشید و شاید دقیقا همین چیزی باشد که این نویسنده ایتالیایی می‌خواهد. فرانته حتی نام واقعی این نویسنده نیست. گفته می‌شود او در ناپل به دنیا آمده است، اما از آنجا که تقریبا هیچ مصاحبه‌ای انجام نمی‌دهد و مصاحبه‌های معدودش نیز فقط از طریق ایمیل صورت گرفته‌اند، حتی درباره هویت و زندگی او نمی‌توان با قطعیت سخن گفت.
چندی پیش نیویورک تایمز فهرست ۱۰۰ کتاب برتر قرن بیست‌ویکم را منتشر کرد و «دوست نابغه من» در صدر این فهرست قرار گرفت.
این کتاب نخستین جلد از مجموعه چهارگانه رمان‌های ناپلی است. دائرةالمعارف بریتانیکا درباره آثار فرانته نوشته است که کتاب‌های او «پیچیدگی‌ها و تناقض‌های زندگی یک زن تحصیل‌کرده معاصر» را بررسی می‌کنند.
لوئیز اردریک
لوئیز اردریک با رمان «خانه گرد» در سال ۲۰۱۲ برنده جایزه ملی کتاب آمریکا شد و رمان «نگهبان شب» در سال ۲۰۲۰ جایزه پولیتزر را دریافت کرد. اردریک در آثارش با تمرکز دقیق بر قوم اوجیبوه در مناطق شمالی غرب میانه آمریکا، به جامعه خود ادای احترام می‌کند.
او از واقعیت‌های تلخ نیز دوری نمی‌کند. شخصیت‌های بومی در رمان‌هایش با پیامدهای منفی تماس با فرهنگ سفیدپوستان مواجه می‌شوند؛ از جمله مسائلی مانند اعتیاد به الکل و سیاست‌های دولت برای از میان بردن انسجام جوامع بومی.
انتهای پیام
کلید واژه
ارسال نظرات
