امیر قلعهنویی در ماههای گذشته بارها ترکیب تیمش را تغییر داده، نفرات تازه را امتحان کرده و سعی داشته به نسخهای متعادل از تیم ملی برسد؛ تیمی که هم تجربه بزرگان را داشته باشد، هم انرژی نسل جدید را و حالا به نظر میرسد بخش مهمی از لیست نهایی مشخص شده است.
بازیکنانی که یا به واسطه کیفیت فنی، یا تجربه بینالمللی و یا جایگاه تثبیتشدهشان، عملاً بلیت جام جهانی را رزرو کردهاند، اما نکته مهم ترافیک عجیب در بعضی پستهاست. مخصوصاً در میانه میدان، جایی که تیم ملی هم هافبک تخریبی دارد، هم بازیساز؛ هم بازیکن پا به توپ و هم مهرههای دوندهای که میتوانند ریتم مسابقه را تغییر بدهند. همین مسئله انتخاب نهایی را برای قلعهنویی دشوار کرده؛ چون کوچکترین اشتباه در چینش خط میانی ممکن است تعادل تاکتیکی تیم را از بین ببرد.
چهارمین بازی درونتیمی تیم ملی که در اردوی ترکیه برگزار شد، شاید بیش از هر چیز تصویری روشن از وضعیت فعلی تیم قلعهنویی ارائه داد؛ تیمی که در فاز هجومی پرانرژی و متنوع نشان میدهد اما هنوز در ساختار دفاعی به انسجام لازم نرسیده است. این مسابقه اولین تقابل جدی با حضور لژیونرها بود و کادر فنی فرصت پیدا کرد ترکیب کاملتری را محک بزند. بازی مثل سه دیدار قبلی پرگل و سرعتی دنبال شد؛ نشانهای از کیفیت بالای مهرههای هجومی، اما در عین حال با هشداری دوباره درباره فاصله خطوط دفاعی و ناهماهنگی در زمان انتقال توپ.
در جریان این مسابقه، کسری طاهری و مهدی طارمی برای تیمهایشان دبل کردند تا همچنان آمادگی مهاجمان تیم ملی به چشم بیاید. با این حال شاید ویژهترین چهره مسابقه آریا یوسفی بود؛ بازیکنی که ابتدا برای تیم سبز پنالتی گرفت و سپس در نیمه دوم با پیراهن آبی، یک گل زد و یک پاس گل داد تا دوباره خودش را بهعنوان یکی از آمادهترین و منعطفترین مهرههای اردو مطرح کند.
برد 3 بر 2 آبیها در پایان، بیش از آنکه اهمیت نتیجه داشته باشد، یک پیام مهم برای کادر فنی داشت؛ تیم ملی در خلق موقعیت و انتقال سریع رو به جلو کیفیت بالایی دارد اما هنوز در کنترل فضای پشت هافبکها و پوشش دفاعی دچار مشکل است؛ مسئلهای که مقابل رقبای سطح بالای جام جهانی میتواند دردسرساز شود.
اصلیترین چالش تیم ملی دقیقاً همینجاست. جایی که تعداد بازیکنان آماده، بیشتر از ظرفیت ترکیب اصلی است. سعید عزتاللهی هنوز مهمترین هافبک تدافعی تیم ملی به شمار میرود؛ بازیکنی که تعادل دفاع و حمله را حفظ میکند و حضورش برای ساختار تیم حیاتی است.
در کنار او، روزبه چشمی تجربه و نظم تاکتیکی را به تیم اضافه میکند اما رقابت اصلی جایی شکل میگیرد که سامان قدوس، امیرحسین حسین زاده، محمد قربانی و چند چهره جوانتر برای یک یا دو جایگاه محدود میجنگند. قلعهنویی در ماههای اخیر نشان داده به هافبکهای چندکاره علاقه دارد؛ بازیکنانی که هم در پرس مشارکت کنند، هم توانایی حمل توپ داشته باشند و هم بدون توپ فضای بین خطوط را پوشش بدهند. همین مسئله باعث شده خط میانی به شلوغترین و شاید مهمترین بخش تیم ملی تبدیل شود.
اگر اتفاق خاصی رخ ندهد، به نظر میرسد علیرضا بیرانوند، شجاع خلیلزاده، محمدحسین کنعانیزادگان،احسان حاج صفی، صالح حردانی، سعید عزتاللهی، روزبه چشمی یا محمد قربانی، سامان قدوس، امیرحسین حسین زاده، علیرضا جهانبخش، مهدی قائدی، محمد محبی، مهدی ترابی و مهدی طارمی جای خود در فهرست نهایی جام جهانی را رزرو کردهاند.
البته که فوتبال همیشه غیرقابل پیشبینی است؛ مصدومیت، افت فنی یا ظهور یک چهره تازه میتواند معادلات را تغییر بدهد. اما فعلاً، آنچه از اردوی ترکیه و بازیهای درونتیمی دیده میشود، نشان میدهد اسکلت اصلی تیم ملی برای جام جهانی مشخص و تیمی که در حمله امیدوارکننده به نظر میرسد، برای رسیدن به تعادل دفاعی هنوز راهی طولانی پیش رو دارد.
