اگر از این جمله کلیشه‌ای که «برد و باخت در دیدارهای دوستانه مهم نیست»، بگذریم آنچه این روزها دوباره فوتبالدوستان را نگران کرده، نحوه بازی تیم ملی است. این پرسش همچنان به قوت خود باقی است که آیا با این تیم ملی و این نحوه بازی می‌توان به موفقیت امیدوار بود؟ کدام موضوع را می‌توان در تیم ملی دید که با اتکای به آن بگوییم در مسابقات جام ملت‌ها موفق می‌شود؟ 

105 روز دیگر جام ملت‌ها در کشور عربستان (17 دی تا 16 بهمن) آغاز می‌شود و امیر قلعه‌نویی برای سومین بار حضور روی نیمکت تیم ملی در این تورنمنت را تجربه خواهد کرد. او بعد از ناکامی در جام ملت‌های 2007 و 2023 و البته جام جهانی 2026؛ به دنبال کسب موفقیت در این مسابقات است ولی طبیعی است که کار راحتی ندارد. کشورهای آسیایی از جمله ازبکستان که سال‌هاست نتوانسته‌ایم آن را شکست دهیم برنامه‌ریزی گسترده‌ای انجام داده‌اند. ژاپن، کره جنوبی، عربستان، عراق، قطر، استرالیا، امارات و ... را به این فهرست اضافه کنید تا مشخص شود چه شرایطی در انتظارمان خواهد بود.

آنچه اما از تیم ملی می‌بینیم جز یک نمایش خسته کننده و ناامید کننده نیست. اینکه چند سال است ازبکستان را نبرده‌ایم یک موضوع است ولی نکته مهم‌تر این است که چرا هیچ پیشرفتی در تیم ملی دیده نمی‌شود؟ کادرفنی تیم ملی در این مدت به ویژه بعد از جام جهانی مقابل انتقادها، مقاومت کرده و هر انتقاد منطقی را توجیه می‌کرد. این روند البته مختص چند ماه گذشته نبوده و هشدارها و نگرانی‌هایی که بابت تیم ملی وجود داشت هر بار با توجیهات مختلف پاسخ داده می‌شد.

حالا که جام ملت‌های آسیا نزدیک است بار دیگر نگرانی‌ها به اوج خود رسیده است. با نمایشی که از تیم ملی در این مدت دیدیم چگونه می‌توانیم امیدوار باشیم؟ قلعه‌نویی که در مقطع کنونی -همانند چند سال گذشته- اعتقادی به تغییر نسل، جوانگرایی - یا اسم دیگری که خودش می‌گذارد- ندارد؛ بازیکنان پا به سن گذاشته هم که همه را ناامید کرده‌اند؛ پس در این میان دل‌مان را به چه چیزی خوش کنیم؟ به کدام تاکتیک؟ به کدام برنامه؟ به کدام بازیکن و مربی؟ 

کار به جایی رسیده که قلعه‌نویی مجبور است بعد از دیدارهای دوستانه از جمله بازی شب گذشته عذرخواهی کند تا شاید بدین ترتیب فضا آرام شود اما آیا راهی دیگر جز عذرخواهی وجود ندارد؟ اگر این روند ادامه داشته باشد بهمن ماه باید بار دیگر شاهد عذرخواهی قلعه‌نویی و فدراسیون باشیم.

فدراسیون فوتبال که تصمیم گرفته سکان هدایت تیم ملی را همچنان به قلعه‌نویی بدهد باید بیش از دیگران نگران وضعیت موجود باشد و فکری به حال این تیم و مربیان و بازیکنانش کند.