در تاریخ فرمول یک، تیمهایی وجود داشتهاند که به دلیل موفقیتهای بزرگ، قهرمانیها یا نوآوریهای فنی در یادها ماندهاند اما تیم «لایف ریسینگ انجینز» داستان متفاوتی دارد. این تیم تنها یک فصل در بالاترین سطح مسابقات اتومبیلرانی حضور داشت و بیشتر به دلیل ناکارآمدی، کمبود منابع و ثبت یکی از عجیبترین رکوردهای تاریخ فرمول یک شناخته میشود: کندترین زمان ثبت شده برای یک دور پیست!
داستان لایف به سالهای پایانی دهه 1980 بازمیگردد؛ دورانی که ورود تیمهای جدید به فرمول یک بسیار آسانتر از امروز بود. برخلاف شرایط کنونی که تیمها باید مراحل سخت و پیچیدهای را برای ورود به مسابقات پشتسر بگذارند، در آن زمان سرمایه و جاهطلبی گاهی برای حضور در گرید کافی بود.
رؤیای عجیب فرانکو روکی
ریشه پروژه لایف به فرانکو روکی، مهندس پیشین فراری باز میگردد. او در دهههای 1960 و 1970 ایده ساخت یک موتور W12 را دنبال میکرد؛ موتوری سهردیفه که ابعادی متفاوت از موتورهای رایج داشت.
روکی پس از ترک فراری در سال 1980 نیز توسعه این ایده را ادامه داد. چند سال بعد، ارنستو ویتا، تاجر ایتالیایی وارد پروژه شد و تلاش کرد نسخهای عملیاتی از این موتور را برای فروش به تیمهای فرمول یک آماده کند.
مشکل اصلی این بود که ویتا به جای آغاز همکاری با تیمهای کوچک و کمرقابت به دنبال مشتریان بزرگ بود. هیچیک از تیمهای مطرح نیز حاضر نشدند روی موتوری اثبات نشده سرمایهگذاری کنند. در نهایت، ویتا تصمیم گرفت تیم خودش را وارد فرمول یک کند.
خودرویی که آماده مسابقه نبود
لایف برای ساخت خودرو، یک شاسی از پروژه First Racing خرید؛ تیمی که هرگز موفق به حضور در سطح فرمول یک نشده بود. نتیجه، یک تیم تکخودرویی با بودجهای بسیار محدود بود.
موتور W12 روکی در اواخر سال 1989 روی شاسی L190 نصب شد ولی در آزمایشهای اولیه نشانههای امیدوارکنندهای دیده نشد. برخی گزارشها قدرت موتور را تنها حدود 300 اسببخار تخمین میزدند؛ رقمی که فاصله زیادی با موتورهای قدرتمند آن دوران داشت.
گری برابام، پسر قهرمان افسانهای فرمول یک، جک برابام راننده اصلی تیم شد و فرانکو اسکاپینی نیز به عنوان راننده آزمایشی فعالیت کرد.
رکورد عجیب در ایمولا
مشکلات لایف از همان مسابقات ابتدایی آشکار شد. خودرو در مرحله ابتدایی نتوانست عملکرد قابل قبولی داشته باشد و حتی گری برابام پس از خرابی خودرو تنها حدود 400 یارد پس از خروج از پیتلین از تیم جدا شد. او معتقد بود لایف حتی تجهیزات اولیه لازم برای فعالیت در فرمول یک را در اختیار ندارد.
برابام با برونو جیاکوملی جایگزین شد اما شرایط تغییری نکرد. در گرندپری سنمارینو 1990 در ایمولا یکی از عجیبترین اتفاقات تاریخ فرمول یک رخ داد.
خودروی جیاکوملی در انتهای پیتلین از کار افتاد و هنگام انتقال خودرو به پیت، ترانسپوندر آن همچنان فعال بود. در نتیجه، زمانی معادل 7 دقیقه و 16.212 ثانیه برای دور خودرو ثبت شد؛ رکوردی که به احتمال زیاد هرگز شکسته نخواهد شد.
برای مقایسه، آیرتون سنا در همان پیست پولپوزیشن را با زمان یک دقیقه و 23.220 ثانیه به دست آورد؛ یعنی حدود شش دقیقه سریعتر از خودروی لایف.
پایان یک پروژه شکستخورده
لایف در ادامه فصل نیز نتوانست موفقیتی به دست آورد. تیم تنها 9 نفر نیرو داشت و مشکلات مالی به اندازه ضعف فنی، آینده پروژه را تهدید میکرد.
ویتا سرانجام پذیرفت که موتور W12 نه تنها مزیتی ایجاد نکرده، بلکه مشکلات تیم را افزایش داده است. به همین دلیل، پیش از گرندپری پرتغال موتور را کنار گذاشت و قراردادی برای استفاده از موتور V8 بست اما حتی این تغییر نیز نجاتبخش نبود. در نخستین خروج خودرو از پیت، پوشش موتور جدا شد و مشکلات ادامه یافت. پس از آخرین تلاش ناموفق در اسپانیا، لایف دو مسابقه مانده به پایان فصل از فرمول یک کنار کشید.
امروز L190 بیشتر به عنوان یادگاری از دوران متفاوت فرمول یک در رویدادهایی مانند جشنواره سرعت گودوود دیده میشود؛ خودرویی که بیش از هر چیز، نمونهای از فاصله میان جاهطلبی و آمادگی واقعی برای رقابت در بالاترین سطح مسابقات اتومبیلرانی است.
