به گزارش افرنگ خبر /

 تیم ملی اسپانیا اکنون دومین ستاره خود را دارد. شانزده سال پس از کسب اولین عنوان قهرمانی در جام جهانی در ژوهانسبورگ، آنها تیم ملی آرژانتین را در فینالی پرشور و جنجالی شکست دادند، فران تورس تک گل تیمش را در این بازی به ثمر رساند. مطبوعات بین‌المللی پیروزی لاروخا در این فینال را پوشش داده‌اند. اسپانیا، بر فراز جهان و پیشتاز روزنامه‌های ورزشی بین‌المللی امروز است.

تلگراف: اسپانیا جام جهانی را در پیروزی فوتبال بر اراذل آرژانتینی می‌برد

مطبوعات انگلیسی که آرژانتین تیم‌شان را در نیمه‌نهایی شکست داده بود، علیه آلبی‌سلسته شوریدند و به نام ورزش از اسپانیا حمایت کردند: «فوتبال ۱-۰ اراذل. وقت اضافه لازم بود تا به اینجا برسیم اما خوشبختانه، ورزش پیروز شد. اسپانیا جام جهانی را برد و همه ما سود بردیم. فوتبال به خاطر این پیروزی بهتر است. ما نیاز داشتیم که اسپانیا این فینال را ببرد.

مسی و آرژانتین لایق هیچ‌چیزی نبودند چون هیچ کاری نکردند و تبدیل به اولین فینالیست‌های جام جهانی شدند که حتی یک شوت در وقت قانونی ثبت نکردند. چیزی جز خطا، خطا و باز هم خطا. در نیمه اول، آنها بیشتر از پاس‌هایی که در یک‌ سوم دفاعی زمین دادند (هشت)، مرتکب خطا (۹) شدند. این فوتبال رقت‌انگیز و افسرده‌کننده‌ای بود و آنها به چیزی رسیدند که لایقش بودند.»

تایمز: روش اسپانیا بر جنون آرژانتین در فینالی داغ غلبه می‌کند

«گل مهاجم بارسلونا در وقت اضافه، دومین عنوان جهانی کشورش را در فینالی پرتنش که با بی‌میلی آرژانتین به حمله مشخص می‌شد، مهر و موم کرد.»

دیلی میل: نزاع برای جام

این نشریه انگلیسی فینال را با عبارت «نزاع برای جام» خلاصه می‌کند، بازی با کلماتی که هم به نبرد برای عنوان جهانی اشاره دارد و هم به سختی و تنشی که مسابقه با آن پیش رفت: «فینال جام جهانی در سوت پایان به خشونت کشیده شد، زمانی که بازیکنان اسپانیایی و آرژانتینی در صحنه‌هایی اسفناک با هم درگیر شدند. حتی مسی هم فراتر از این بازی کثیف نرفت. برخی از بازیکنان آرژانتینی کنترل خود را از دست دادند، وقتی بازیکنان تعویضی و کادر فنی اسپانیا برای جشن گرفتن پیروزی ۰-۱ خود مقابل حریف به زمین هجوم بردند. فران گل پیروزی را در دقیقه ۱۰۶ به ثمر رساند، پس از این که انزو در دقیقه ۹۳ اخراج شد.»

گاردین: اسپانیای مسلط، آرژانتین را از سلطنت خلع می‌کند

گاردین نوشت:‌ «این پیروزی یک ایده و یک هویت بود. ایمانی تزلزل‌ ناپذیر و صبورانه به آن. و وقتی پایان یافت، نسل جدید اسپانیا که تیم جام جهانی ۲۰۱۰ را با تمام آن نام‌های افسانه‌ای تقلید کرده بود، به سادگی در شادی مفرط منفجر شد. اسپانیا تنها تیمی بود که در این فینال جام جهانی انتظارات را برآورده کرد. آرژانتین حتی قبل از اخراج انزو فرناندز در اواخر وقت قانونی بازی، با فقدان جاه‌طلبی‌اش محکوم به فنا بود. کاملاً خارق‌العاده بود که مدافعان عنوان قهرمانی به ندرت موفق به زدن حتی یک شوت در چارچوب شدند. اسپانیا اجازه نداد آنها بازی کنند. درست همان‌طور که در طول این تورنمنت به ندرت به حریفان‌شان اجازه بازی دادند. دفاع آهنین آنها کلید موفقیت‌شان بوده است. هیچ پیروزی افسانه‌ای برای مسی وجود نداشت.»

بی‌بی‌سی: اسپانیا به شکلی شایسته، فینالی به شدت ناامیدکننده را برد

این سایت انگلیسی اضافه کرد: «اسپانیا به شکلی شایسته برنده فینال جام جهانی به شدت ناامیدکننده شد، به لطف گلی از فران تورس در وقت اضافه که سرانجام مقاومت آرژانتین ۱۰ نفره را شکست. اسپانیا دائماً از ملایمت اسلاوکو وینچیچ شکایت داشت و چنین چیزی به این معناست که آنها به اولین ملت در تاریخ تبدیل می‌شوند که همزمان در رده‌های مردان و زنان قهرمان جهان هستند.»

پیرس مورگان

یکی از کسانی که از آرژانتین بیشترین تنفر را داشت پیرس مورگان بود که پس از بازی مدعی شد: «رفتار منزجرکننده آرژانتینی‌ها در پایان، به خصوص پاردس. اراذل خشن و پست، مایه شرمساری فوتبال. هرگز اینقدر خوشحال نبودم که ببینم تیمی شکست می‌خورد.»

اسکای اسپورت: فران دومین قهرمانی جهان را تضمین می‌کند

اسکای نوشت: «پیروزی اسپانیا طنین‌انداز پیروزی آنها در سال ۲۰۱۰ بود که در نیمه دوم وقت اضافه پس از تساوی بدون گل در وقت قانونی به ثبت رسید. در آن زمان، آندرس اینیستا مقابل هلند بود و حالا، بازیکن دیگری از بارسلونا که فران تورس است، نام خود را در تاریخ حک کرده است. این تورنمنتی به یاد ماندنی بوده، از تساوی افتتاحیه مقابل کیپ‌ورد تا درخشش اسپانیا که باعث شد فرانسه و آرژانتین تیم‌های معمولی به نظر برسند و جام جهانی را بالای سر ببرند.»

اوله: آرژانتین تمام تلاش خود را کرد و جنگنده شکست خورد: اسپانیا قهرمانی شایسته بود

در آرژانتین که عنوان قهرمانی خود را واگذار کرد هم برتری اسپانیا به رسمیت شناخته شد: «این تیم نتوانست از تاج و تخت خود مقابل اسپانیایی که بهتر بازی کرد، مسلط بود، از همه طرف حمله کرد و در نهایت قهرمانی شایسته بود، دفاع کند. در مواقعی، سلطه اسپانیا طاقت‌فرسا بود. انزو با دریافت دومین کارت زرد برای انداختن کوبارسی به هوا، اخراج شد. آرژانتین لحن جام جهانی‌ای را تعیین کرد که امیدواریم به عنوان آخرین تانگوی بزرگترین بازیکن تاریخ به یاد نماند.»

کلارین: آرژانتین به اسپانیای برتر می‌بازد، آخرین رقص مسی با اشک به پایان رسید

این روزنامه نوشت: «اسپانیا تیمی از آرژانتین را که کاملاً خسته به فینال رسیده بود، شکست داد و قهرمان جدید جهان است: آخرین رقص مسی با اشک به پایان رسید. مردان دلافوئنته به وضوح برتر از تیم اسکالونی بودند. انزو فرناندز اخراج شد. اسکالونی هجوم اسپانیا را تا دقیقه اول نیمه دوم وقت اضافه که فران تورس تنها گل این فینال را به ثمر رساند، تحمل کرد. مسابقه برای اسلاوکو وینچیچ بیش از حد بزرگ بود: دو خطای جدی در بازی که به وضوح فراتر از توانایی‌های او بود. این داور اسلوونیایی به دلیل مردود اعلام کردن یک گل برای اسپانیا و اخراج انزو فرناندز تحت فشار است. فینال فشار سنگینی بر آرژانتین وارد کرد و رویای دومین عنوان متوالی برای بیشتر بازی، تقریباً از همان دقیقه اول، مانند یک رویای دست‌نیافتنی به نظر می‌رسید.»

لاناسیون: آرژانتین تا جایی که توانست مقاومت کرد

لاناسیون مدعی شد: «اسپانیا قهرمان جدید جهان است. از همان ابتدا، اسپانیا شرایط بازی را دیکته کرد. با مالکیت توپ و فشار بالا، آنها آرژانتین را مجبور کردند عقب‌نشینی کند و به دنبال پاسخ‌هایی از دیدگاه دفاعی باشد. سوت پایان اسلاوکو وینچیچ پیروزی اسپانیا را تأیید کرد، زیرا آنها پس از ۱۶ سال دوباره جام جهانی را بالای سر بردند. آرژانتین، مدافع عنوان قهرمانی، این تورنمنت را به عنوان نایب‌ قهرمان به پایان رساند، پس از فینالی که در آن تقریباً تمام مسابقه ایستادگی کردند اما در نهایت تسلیم حریفی شدند که در تمام طول بازی برتر بود و پاداش را در وقت اضافه گرفت.»

بیلد: شادی و وجد برای اسپانیا، درد و اشک برای مسی و آرژانتین

در آلمان، آنها به تغییر گارد بین مسی و لامین یامال اشاره می‌کنند: «لامین یامال در حال پیروزی در دوئل نسلی مقابل مسی است که بیست سال از او بزرگتر است و آنها تاریخ مشترکی دارند. در سال ۲۰۰۷، مسی که آن زمان بیست ساله بود، یامال پنج ماهه را برای تقویم یونیسف حمام کرد. نوزده سال بعد، یامال الگوی خود را می‌شوید و قهرمان جهان را از سلطنت خلع می‌کند. مسی، ضعیف، شکست‌خورده.»

کیکر: اسپانیا، قهرمان شایسته جهان

این روزنامه آلمانی اظهار داشت: «اسپانیا با مالکیت خود این بازی تحت تأثیر قرار داد و خود را به عنوان نیروی مسلط در نیمه اول تثبیت کرد، اگرچه موقعیت‌های مسلم برای لاروخا نیز کمیاب بود. ویلیامز سانتر پوررو را به سمت فران هدایت کرد که شوت قدرتمند او از فاصله نزدیک به تور دروازه چسبید و اسپانیا را در مسیر پیروزی قرار داد (دقیقه ۱۰۶). آرژانتین تا آن لحظه حتی یک شوت در چارچوب ثبت نکرده بود. مسی، رنگ‌پریده بود.»

آبولا: قهرمان غیرقابل شناسایی

این روزنامه پرتغالی نوشت:‌ «فینال جام جهانی نمایشی ناامیدکننده بود، این به دلیل آرژانتین بود که تنها در دقیقه ۱۱۷ موفق به ثبت اولین شوت در چارچوب خود شد. فران تورس قهرمان تیم اسپانیا بود. برای آرژانتینی‌ها، نتیجه البته به خوبی به یاد نخواهد ماند و حتی کمتر از آن عملکرد تیمی که سعی داشت از عنوان خود دفاع کند. چنین نمایش ضعیفی بر حافظه جمعی که سال‌های آینده باقی خواهد ماند نیز تأثیر خواهد گذاشت. عنوان جام جهانی به تیمی رسید که لایق آن بود. آرژانتین به سادگی آنقدر ضعیف بود که حتی شانسی برای حفظ آن نداشته باشد.»

گاتزتا دلو اسپورت: فران، آرژانتین را تمام می‌کند و اسپانیا را قهرمان جهان می‌سازد

در ایتالیا، آنها همچنین سبک بازی لاروخا را به پانتئون فوتبال ارتقا می‌دهند: «اسپانیا. لزوماً اسپانیا. به ناچار اسپانیا. اسپانیا باید این فینال را می‌برد، زیرا اگر آرژانتین برده بود، توهینی به فوتبال بود. گلی از فران تورس در آغاز وقت اضافه، جام را به کسانی داد که لایق آن بودند و آن را می‌خواستند، بدون این که یک ذره از فلسفه پیروزی زیبای خود منحرف شوند، فلسفه‌ای که در یک شب توسط رقیبی که تصمیم گرفت بازی نکند، خدشه‌دار شد. اسپانیا باشکوه بود، آرژانتین غیرقابل تحمل بود.

آرژانتین تسلیم شد و از همان سوت آغاز منتظر ضربات پنالتی بود. ستاره مسی محو شد، او را تنها گذاشت و حتی بدون غرور پیشین تصاحب توپ و تلاش برای معجزه پیش رفت. این وداعی بود که او لایقش نبود. دلافوئنته مربی فوق‌العاده‌ای در معمولی بودن خود است. اما چه ناامیدی‌ای بود آرژانتین. فینالی که هرگز بازی نشد، عنوان مناسبی برای توصیف عدم وجود تیم آرژانتین است که بلافاصله استراتژی سطح جهانی خود را به طور کامل پیاده کرد. از دفاع عمیق تا اصلاً بازی نکردن. آنها عملاً از عبور از خط میانی صرف‌نظر کردند و منتظر ماندند تا دیر یا زود شکافی در بازی اسپانیا باز شود و اجازه مسیر حرکت به سوی دروازه را بدهد. این هرگز اتفاق نیفتاد.»

توتو اسپورت: آرژانتین گریه می‌کند

یکی دیگر از مرتبط‌ترین روزنامه‌های ورزشی با واژه «Piangentina» بازی می‌کند، ترکیبی بین piangere (گریه کردن) و آرژانتین، تا غم و اندوه آلبی‌سلسته پس از باخت در فینال را به تصویر بکشد: «شماره هفت قهرمان اسپانیا بود، مانند اینیستا مقابل هلند، برای ستاره دومی که مانع از پیوستن مسی و هم‌تیمی‌هایش به دایره منتخب کسانی شد که موفق شده‌اند عنوان قهرمانی جهان را تکرار کنند، شاهکاری که تنها توسط ایتالیا در ۱۹۳۴ و ۱۹۳۸ و برزیل در ۱۹۵۸ و ۱۹۶۲ به دست آمده است.

انتقالی بین شماره هفت ۳۹ ساله آرژانتینی و ستاره جدید فوتبال جهان، لامین یامال، جوان‌ترین بازیکنی که به صورت قهرمان جام جهانی و جام ملت‌های اروپا شده است. دلافوئنته جشن گرفت و به اولین مربی بالای ۶۰ سالی تبدیل شد که جام جهانی را می‌برد و رکورد اسپانیایی دیگری، ویسنته دل‌بوسکه، که جام جهانی ۲۰۱۰ را در ۵۹ سالگی برد، را شکست.»

اکیپ: پادشاهان بازی

فرانسه هم تیم دلافوئنته را تحسین می‌کند، حتی به سه‌گانه دیگری از عناوین بزرگ مانند دوران باشکوه چند سال پیش آنها اشاره می‌کند: «اسپانیا دومین جام جهانی خود را به شکلی دراماتیک پس از فینالی غیرمنتظره مقابل آرژانتین می‌برد. اسپانیا تا حد زیادی بر مسابقه‌ای ناامیدکننده و بی‌نظم تسلط داشت که طی آن موفق شدند ریتم خود، نیات خود و فوتبال مبتنی بر مالکیت خود را تحمیل کنند، بدون این که هرگز تسلیم شوند یا سبک خود را رها کنند. این پیروزی، مقابل تیم آرژانتینی غیرقابل شناسایی و کاملاً بی‌ضرر (صفر گل مورد انتظار در وقت قانونی، اولین شوت در دقیقه ۱۱۷) سرانجام در وقت اضافه با گلی باشکوه از فران تورس (دقیقه ۱۰۶) تصمیم‌گیری شد.

مسی اصلاً دیده نمی‌شد. سه‌گانه‌ای دیگر؟ درست مانند سال ۲۰۱۰، اسپانیا دو سال پس از اولین قهرمانی در جام ملت‌های اروپا به قله جهان رسید. عنوان دوم به سرعت در سال ۲۰۱۲ به دست آمد. این تیم به رهبری رودری اکنون می‌داند که برای پیوستن به دوران ژاوی در کتاب‌های تاریخ چه کاری باید انجام دهد.»

رکورد مکزیک

صفحه اول روزنامه مکزیکی به آرژانتینی‌ها حمله می‌کند: «مرگ بر پادشاه… زنده باد پادشاه! اسپانیا بار دیگر قهرمان جهان است پس از یک رقص تاریخی مقابل آرژانتینی که هیچ حمله‌ای ارائه نکرد. مسی قرار است خداحافظی کند در حالی که لامین در حال فتح جهان است. فوتبال پیروز شد!»