بن اسکرن، مبارز پیشین UFC بیش از یک سال پس از پشتسر گذاشتن بحرانیترین دوران زندگی خود نخستین مبارزه را روی تشک تجربه کرد؛ حضوری که برای بسیاری از هواداران ورزشهای رزمی، نماد اراده و بازگشت به زندگی بود.
بیش از یک سال پیش، جامعه ورزشهای رزمی با نگرانی وضعیت جسمانی اسکرن را دنبال میکرد. او پس از ابتلا به ذاتالریه شدید در بیمارستان بستری و به دستگاه تنفس مصنوعی متصل شد. همسرش، ایمی اسکرن در آن زمان اعلام کرده بود که بن هیچ واکنشی به محیط اطراف ندارد و پزشکان احتمال انجام پیوند ریه را بررسی میکنند.
در پایان ماه ژوئن، نام اسکرن در فهرست انتظار دریافت پیوند ریه قرار گرفت. هزینه این عمل که میتوانست به حدود 1.3 میلیون دلار برسد، از طریق پلتفرم Help Hope Live و کمکهای مردمی تأمین شد، زیرا بیمه تمام هزینهها را پوشش نمیداد. دانا وایت و جیک پال نیز با اهدای 500 هزار دلار از روند درمان او حمایت کردند.
اسکرن در 30 ژوئن تحت عمل پیوند دو ریه قرار گرفت و پس از آن وارد دوره توانبخشی شد. او بعدها گفت که از 28 می تا 2 ژوئیه هیچ خاطرهای ندارد و در این بازه زمانی چهار بار دچار ایست قلبی شده بود. این مبارز آمریکایی در دوران بستری حدود 20 کیلوگرم وزن از دست داد و پس از ترخیص نیز حتی قادر به راه رفتن نبود و بسیاری از فعالیتهای روزمره را باید از نو یاد میگرفت.
پزشکان هشدار داده بودند که بازگشت او به کشتی به دلیل خطر عفونت و احتمال عود بیماری بسیار دشوار خواهد بود. با این حال، اسکرن بار دیگر به سالن تمرین بازگشت و روند آمادهسازی خود را آغاز کرد.
او درباره نخستین تجربه بازگشت به تشک گفت: هر روز دارو مصرف میکنم و هنوز محدودیتهایی دارم اما هر روز بیشتر احساس میکنم به زندگی عادی برمیگردم. گاهی همه این اتفاقات شبیه یک کابوس است.
اسکرن توضیح داد که در یکی از جلسات تمرینی، تصمیم گرفت توانایی خود را در یک مسابقه شش دقیقهای محک بزند. او مقابل یک کشتیگیر دبیرستانی قرار گرفت و با وجود نگرانی از اینکه شاید حتی نتواند مسابقه را به پایان برساند، موفق شد پیروز شود.
در ژوئن 2026، اسکرن از تمایل خود برای حضور در رقابتهای RAF 11 خبر داد و اندکی بعد مشخص شد که بلال محمد، قهرمان پیشین UFC حریف او خواهد بود. اسکرن همچنین اعلام کرد این مسابقه آخرین حضور حرفهایاش خواهد بود و انگیزه ویژهای برای مبارزه در روز تولدش دارد.
دیدار اسکرن و محمد به عنوان یکی از مبارزات اصلی رویداد RAF 11 برگزار شد. اسکرن عملکردی فراتر از انتظار ارائه کرد و تا پیش از راند پایانی با نتیجه 3 بر صفر پیش بود اما در نهایت با نتیجه 6 بر 3 شکست خورد.
با وجود این شکست، پایان مسابقه به یکی از احساسیترین لحظههای سال ورزشهای رزمی تبدیل شد. هواداران حاضر در سالن با تشویق ایستاده از اسکرن استقبال کردند و برای او آهنگ «تولدت مبارک» خواندند.
اسکرن پس از مسابقه گفت: ریههایم میسوزند اما بیش از هر چیز پاهایم دیگر توان ادامه دادن نداشتند. مطمئنم این آخرین باری است که روی تشک میروم. سال گذشته جهنم مطلق را پشتسر گذاشتم. روزهایی بود که حتی نمیتوانستم خودم غذا بخورم یا برای رفتن به سرویس بهداشتی از جایم بلند شوم اما هر روز خدا را شکر میکردم که فرصت دوبارهای برای زندگی به من داده است. به خدا قول دادم از این فرصت بهترین استفاده را بکنم، با مردم مهربان باشم، سخت کار کنم و دنیا را به جای بهتری تبدیل کنم.
بلال محمد نیز پس از پایان مسابقه با تمجید از حریف خود گفت: بِن، زندگی خیلیها را تغییر داده است و زندگی من هم یکی از آنهاست. وقتی خسته میشوم یا احساس میکنم باید تسلیم شوم، به او نگاه میکنم که با وجود تمام سختیها همچنان هر روز میجنگد.
کمی بیش از یک سال پیش، خانواده بن اسکرن نمیدانستند که آیا او زنده خواهد ماند یا خیر اما او نه تنها از سختترین نبرد زندگیاش جان سالم به در برد، بلکه توانست آخرین مسابقه دوران حرفهای خود را نیز برگزار کند. هرچند نتیجه روی تابلوی امتیازها به سود او نبود اما بسیاری معتقدند اسکرن در مهمترین مبارزه زندگیاش پیروز واقعی میدان بود.
