به گزارش افرنگ خبر /

دیدار فرانسه مقابل پاراگوئه یکی از غیرورزشی‌‌ترین و عجیب‌ترین دیدار تاریخ جام جهانی بود و به سختی می‌توان نام آن را «فوتبال» گذاشت.

فرانسه کار سختی برای فراموش کردن فوتبال عجیب مقابل پاراگوئه دارد و بعید است اتفاقات غیرعادی این بازی از ذهن بازیکنان پاک شود. آنها در بازی بعدی به مصاف مراکش می‌روند. این دیدار مرحله یک‌چهارم نهایی که ۹ ژوئیه در بوستون برگزار می‌شود، حال‌وهوای «جشن همسایه‌ها؛ قسمت دوم» را دارد. نخستین دور این رویارویی در نیمه‌نهایی جام جهانی ۲۰۲۲ قطر برگزار شد که فرانسه با نتیجه ۲-۰ پیروز شد. این بار اما دو تیم دوباره روبه‌روی هم قرار می‌گیرند تا برای رسیدن به نیمه‌نهایی با هم رقابت کنند.

در دیدار با مراکش، فوتبال پس از نبرد سخت و فرسایشی مقابل پاراگوئه دوباره به جریان عادی بازمی‌گردد. از قبل هم انتظار می‌رفت بازی مقابل پاراگوئه به جنگی فرسایشی تبدیل شود که بازیکنان پاراگوئه بیشتر به پای بازیکنان حریف ضربه می‌زنند تا توپ! همین اتفاق هم رخ داد. اگر قرار بود از این بازی ناامید شویم، فقط از نظر کیفیت فوتبال بود، چون از نظر درگیری و تنش همه چیز وجود داشت.

دیدار سال ۱۹۹۸ بیشتر شبیه یک بدشانسی بود، اما بازی سال ۲۰۲۶ بیشتر به یک تسویه‌حساب شباهت داشت که تنها یک تیم در آن عصبی و خشن بازی می‌کرد. پاراگوئه هر کاری انجام داد، جز فوتبال بازی کردن.

داوری که کاملاً از کنترل بازی خارج شده بود

ایلگیز تانتاشف، داور ازبکستانی مسابقه، کاملاً از مدیریت بازی ناتوان بود و همین باعث شد بازیکنان پاراگوئه تقریباً هر روشی برای وقت‌کشی و فوتبال منفی را به کار بگیرند؛ از ضربه زدن با آرنج در نبردهای تن‌به‌تن گرفته تا اتلاف وقت در هر برخورد و حتی خوابیدن روی زمین به بهانه گرفتگی عضله در دقیقه ۵۸ که در این سطح از رقابت‌ها واقعاً عجیب بود.

نکته عجیب‌تر اینکه بردلی بارکولا از دقیقه ۱۹ با یک کارت زرد بازی می‌کرد و دائماً در معرض اخراج بود. در دقایق پایانی نیز مانو کنه و مایکل اولیسه هم کارت زرد گرفتند.

همه چیز وارونه شده بود؛ درست مانند شرایط ذهنی بازیکنان فرانسه در برابر دفاع فشرده حریف. نسخه مقابله با چنین تیم‌هایی مشخص است: فزایش سرعت، نفوذهای مستقیم و شوت از راه دور. فرانسه فقط بخش آخر این نسخه را اجرا کرد و بارها از پشت محوطه جریمه شوت زد؛ در میان آن‌ها تنها مانو کنه عملکرد قابل قبولی داشت. برای اینکه بیش از حد از آن‌ها انتقاد نکنیم، فقط می‌توان گفت که آدرین رابیو، بردلی بارکولا و حتی کیلیان امباپه نیز در این زمینه چندان موفق نبودند.

ورود دزیره دوئه همه چیز را تغییر داد

چهار مهاجم فرانسه برای مدت طولانی کاملاً مهار شده بودند، زیرا پاراگوئه ارتباط مایکل اولیسه با سایر بازیکنان خط حمله را قطع کرده بود. اما ورود دزیره دوئه در حوالی دقیقه ۶۰ همه چیز را تغییر داد. این بازیکن که در بازی در فضاهای کوچک مهارت بالایی دارد، جان تازه‌ای به خط حمله فرانسه بخشید. وینگر پاری‌سن‌ژرمن خیلی زود یک پنالتی گرفت که به صحنه‌ای عجیب از تلاش بازیکنان پاراگوئه برای بر هم زدن تمرکز حریف تبدیل شد.

حدود پنج دقیقه تلاش کردند تمرکز زننده پنالتی را به هم بزنند. ابتدا تصور می‌کردند عثمان دمبله قرار است پنالتی را بزند؛ همان ترفندی که گاهی در پاری‌سن‌ژرمن استفاده می‌شود و توپ را به بازیکنی می‌دهند که در نهایت ضربه نمی‌زند. سپس ادعا کردند توپ دقیقاً روی نقطه پنالتی قرار نگرفته است. داور مسابقه که انگار هنوز از گرمای شدید بازی گیج بود، هیچ واکنشی نشان نداد و نه قوانین را اجرا کرد و نه وظیفه‌اش را به‌درستی انجام داد. عملکرد او از سهل‌انگاری به ناتوانی کامل رسیده بود.

با این حال کیلیان امباپه که تجربه چنین شرایطی را کم ندارد، آرامش خود را حفظ کرد و پنالتی‌ای را که پس از خطا روی دزیره دوئه به دست آمده بود، با موفقیت به گل تبدیل کرد. در نهایت، این وی‌ای‌آر بود که عدالت را برقرار کرد، زیرا آقای تانتاشف در نخستین تجربه حضورش در جام جهانی، خطا را ندیده بود. تنها می‌توان برای او آرزو کرد که مانند پاراگوئه، سفر آرامی به کشورش داشته باشد.

بازیکنان پاراگوئه بارها با خطاهای خشن به دنبال متوقف کردن حریف بودند و با تمارض تلاش می‌کردند یکی از بازیکنان فرانسه را اخراج کنند. در یکی از صحنه‌ها نیز خوان خوزه کاسرس با حرکتی عصبی و شبیه به لگد معروف دیوید بکام، به سمت کیلیان امباپه ضربه زد. با این حال، آمار کارت‌های زرد عجیب بود: سه کارت زرد برای فرانسه و تنها یک کارت برای نیمکت پاراگوئه ثبت شد.

با وجود همه این اتفاقات، پاراگوئه در نهایت حذف شد. جو هارت، دروازه‌بان سابق تیم ملی انگلیس و کارشناس بی‌بی‌سی، به‌شدت از رفتار بازیکنان پاراگوئه انتقاد کرد و گفت:«بازیکنان پاراگوئه امشب واقعاً مایه شرمساری بودند. اگر در تیم من بازی می‌کردند، نیمی از آن‌ها را از زمین بیرون می‌کشیدم. من هرگز دوست ندارم با چنین روشی برنده شوم.»

او ادامه داد:«هرگز دوست ندارم چنین فوتبالی بازی کنم و داور هم هیچ کمکی به کنترل مسابقه نکرد. حتی کیلیان امباپه، با اینکه می‌خندید، کاملاً مشخص بود که در درونش احساس دیگری دارد و می‌خواهد واکنش متفاوتی نشان دهد.»

هارت درباره دروازه‌بان پاراگوئه نیز گفت:«اگر جای خیل بودم، برایم مهم نبود آن بازیکن هم‌تیمی خودم باشد؛ پیراهنش را از تنش درمی‌آوردم. این شیوه‌ای نیست که من بخواهم فوتبال بازی کنم. واقعاً منزجرکننده بود. خیلی خوشحالم که امباپه آرامش خودش را حفظ کرد، پشت توپ ایستاد و پنالتی را گل کرد. آفرین کیلیان، آفرین!»

او درباره ضربه بی‌دلیل گالارسا به امباپه نیز گفت:«این صحنه به‌راحتی می‌توانست کارت قرمز داشته باشد. نمی‌گویم حتماً باید اخراج می‌شد، اما او عمداً از مسیرش خارج شد تا به امباپه ضربه بزند، در حالی که او در حال عبور بود.»

توماس هیتسلسپرگر نیز معتقد بود اینکه فرانسه بدون مصدومیت جدی از این مسابقه خارج شد، «یک معجزه» بود و مایکا ریچاردز هم گفت:«دیدن چنین صحنه‌هایی واقعاً شرم‌آور بود.»

هیتسلسپرگر در ادامه افزود:«در زبان آلمانی کلمات دیگری برای توصیف این اتفاق دارم، اما معادل مناسبی برای آن‌ها به انگلیسی بلد نیستم. احترامم را تقریباً به‌طور کامل از دست داده‌ام.»

او ادامه داد:«این فقط شرم‌آور نبود؛ حتی از آن هم بدتر بود. اینکه کیلیان امباپه و کل تیم فرانسه توانستند خونسردی‌شان را حفظ کنند و بدون مصدومیت از زمین خارج شوند، از نظر من تقریباً یک معجزه است.»

او در پایان درباره عملکرد داور مسابقه گفت:«احتمالاً او بدترین داوری بود که در این جام جهانی دیده‌ام.»

شاگردان دیدیه دشان زیر آفتاب سوزان، از بزرگ‌ترین تله‌ای که این جام جهانی تا اینجا برایشان تدارک دیده بود، جان سالم به در بردند، هرچند از نظر روحی و روانی فشار زیادی را تحمل کردند.

کیلیان امباپه پس از پیروزی در مورد وضعیت بازی گفت:«اگر به ما بگویند بروید به جهنم»، ما هم به آن‌ها می‌گوییم «بروید به جهنم.» آن‌ها نمی‌خواستند فوتبال بازی کنند و ما به آن‌ها نشان دادیم که ما می‌دانیم چگونه مثل آنها بازی کنیم. ما این کار را، حتی بهتر بلد بودیم.

ما نشان داده‌ایم که فقط تیمی نیستیم که فوتبال هجومی بلد است. آن‌ها فکر می‌کردند با کت‌شلوار برای بازی می‌آییم، اما ما بلدیم فوتبال کثیف هم بازی کنیم. آن‌ها سعی کردند ما را تحت فشار بگذارند، اما این ما بودیم که آن‌ها را تحت فشار قرار دادیم. اگر ما را به جهنم بفرستند، ما هم شما را با صدای بلندتری به جهنم می‌فرستیم! اگر برای پیروزی مجبور شویم دست‌هایمان را کثیف کنیم، این کار را انجام می‌دهیم.»

دشان هم در این مورد گفت:«یادم می‌آید در مسابقه مقابل اروگوئه در سال 2018، مجبور شدم کیلیان امباپه را تعویض کنم، زیرا آن‌ها او را با تکل‌های خشن هدف قرار داده بودند. امشب از قوی‌ترین بازیکنان نیمکت خواستم که در پایان مسابقه بروند و از او محافظت کنند، زیرا نمی‌خواهم هیچ بازیکنی را از دست بدهم!»

حالا که فرانسه پاراگوئه را کنار زده، اکنون آن‌ها دوباره با حریفی روبه‌رو می‌شوند که به‌خوبی می‌شناسند: مراکش. پس از آن نیز در صورت صعود، باید به مصاف پرتغال یا اسپانیا بروند. هوا در مراحل بعدی احتمالاً خنک‌تر خواهد بود، اما رقابت‌ها نفس‌گیرتر می‌شود. مهم‌تر از همه اینکه حالا دوباره قرار است فوتبال واقعی را ببینیم که فرانسوی‌ها عاشق آن هستند.