فهرست نهایی تیم ملی فوتبال ایران برای حضور در جام جهانی 2026 اعلام شد و امیر قلعهنویی بازیکنان مورد نظر خود را برای این رقابتها برگزید. یکی از نکات قابل توجه این فهرست، عدم حضور برخی بازیکنان جوان از جمله امیرحسین محمودی و کسری طاهری بود؛ بازیکنانی که میتوانستند به کاهش میانگین سنی تیم ملی کمک کنند. هرچند در مورد محمد خلیفه نیز چنین دیدگاهی وجود داشت، اما این بازیکن در کنار امید نورافکن در فهرست انتظار قرار گرفت. از سوی دیگر، هادی حبیبینژاد نیز از فهرست کنار گذاشته شد.
با این شرایط، تیم ملی با میانگین سنی 29.8 که نسبتاً بالا است راهی جام جهانی خواهد شد؛ مُسنترین تیم ایران در ادوار مختلف این تورنمنت میانگین سنی تیم ملی در 6 دوره گذشته که در جام جهانی حضور پیدا کردهایم به شرح زیر است:
جام جهانی 1978؛ میانگین سنی: 23 سال و 2 ماه
جام جهانی 1998؛ میانگین سنی: 26 سال و 5 ماه
جام جهانی 2006؛ میانگین سنی: 27 سال و 2 ماه
جام جهانی 2014؛ میانگین سنی: 28 سال و 4 ماه
جام جهانی 2018؛ میانگین سنی: 26 سال و 5 ماه
جام جهانی 2022؛ میانگین سنی: 28 سال و 11 ماه
جام جهانی 2026؛ میانگین سنی: 29 سال و 8 سال
به نظر میرسد کادر فنی در انتخابهای خود بیش از هر چیز روی تجربه بینالمللی بازیکنان تمرکز کرده است. حضور در مسابقات بزرگ، آشنایی با فشار روانی جام جهانی، تجربه بازی مقابل تیمهای مطرح و همچنین توانایی بازی در چند پست مختلف از جمله شاخصههایی بوده که در تصمیمگیریهای نهایی نقش مهمی داشتهاند.
از منظر فنی، استفاده از بازیکنان باتجربه میتواند در مدیریت شرایط بحرانی مسابقات، کنترل جریان بازی و حفظ تمرکز در لحظات حساس مزیت مهمی محسوب شود. جام جهانی تورنمنتی است که کوچکترین اشتباه در آن میتواند سرنوشت یک تیم را تغییر دهد و به همین دلیل بسیاری از مربیان ترجیح میدهند در پستهای کلیدی از بازیکنانی استفاده کنند که سابقه حضور در چنین میادینی را داشته باشند.
با این حال، نباید از چالشهای یک تیم با میانگین سنی بالا نیز به سادگی عبور کرد. یکی از مهمترین دغدغههای کادر فنی در جام جهانی، بحث ریکاوری بازیکنان است. فاصله زمانی محدود میان مسابقات مرحله گروهی و همچنین سفرهای طولانی در خاک آمریکا، کانادا و مکزیک میتواند فشار مضاعفی را به بازیکنان وارد کند. در چنین شرایطی، سرعت بازگشت بدن به شرایط مطلوب مسابقه اهمیت ویژهای پیدا میکند؛ موضوعی که معمولاً در بازیکنان جوانتر با سهولت بیشتری انجام میشود.
از سوی دیگر، افزایش سن به طور طبیعی احتمال آسیبدیدگیهای عضلانی و زمان مورد نیاز برای بازیابی کامل را افزایش میدهد. هرچند بسیاری از بازیکنان باتجربه تیم ملی همچنان در سطح بالایی از آمادگی قرار دارند، اما حفظ این شرایط در طول یک تورنمنت فشرده نیازمند برنامهریزی دقیق بدنی و پزشکی است. مدیریت دقایق بازی، چرخش نفرات و استفاده بهموقع از بازیکنان ذخیره میتواند در این زمینه نقشی تعیینکننده ایفا کند.
نکته دیگری که باید مورد توجه قرار گیرد، زمان برگزاری جام جهانی است. بازیکنان ایرانی و لژیونرها در مقطعی از سال وارد این رقابتها میشوند که شرایط بدنی آنها الزاماً در نقطه اوج فصل قرار ندارد. رساندن بازیکنان به پیک آمادگی در زمان مناسب و حفظ آن تا پایان مرحله گروهی، یکی از مهمترین مأموریتهای کادر فنی خواهد بود.
در نهایت، انتخاب فهرستی باتجربه نشان میدهد کادر فنی بیش از هر چیز به دنبال کاهش ریسک و بهرهگیری از تجربه بینالمللی بازیکنان بوده است. با این حال، موفقیت یا عدم موفقیت این رویکرد زمانی مشخص خواهد شد که تیم ملی در زمین مسابقه قرار بگیرد؛ جایی که تجربه، آمادگی جسمانی، ریکاوری مناسب و مدیریت مسابقات در کنار یکدیگر تعیینکننده سرنوشت ایران در جام جهانی خواهند بود.
26 بازیکن تیم ملی در جام را نفرات زیر تشکیل میدهند:
علیرضا بیرانوند (33 سال)، سید حسین حسینی (33 سال)، سید پیام نیازمند (31 سال)، احسان حاج صفی (36 سال)، میلاد محمدی (32 سال)، علی نعمتی (30 سال)، دانیال ایری (22 سال)، شجاع خلیلزاده (37 سال)، محمدحسین کنعانی (32 سال)، آریا یوسفی (24 سال)، صالح حردانی (27 سال)، رامین رضاییان (36 سال)، علیرضا جهانبخش (32 سال)، سعید عزتاللهی (29 سال)، روزبه چشمی (32 سال)، امیرمحمد رزاقنیا (20 سال)، محمد محبی (27 سال)، مهدی قائدی (27 سال)، سامان قدوس (32 سال)، محمد قربانی (25 سال)، مهدی ترابی (31 سال)، علی علیپور (30 سال)، شهاریار مغانلو (31 سال)، دنیس درگاهی (29 سال)، امیرحسین حسینزاده (25 سال) و مهدی طارمی (33 سال).
انتهای پیام/
