تیمهایی در فصل اخیر فوتبال باشگاهی اروپا بودند که نه تنها نتوانستند انتظارات را برآورده کنند، بلکه فصل را با ناکامی و فروپاشی کامل به پایان رساندند. در ادامه نگاهی داریم به هفت شکست و ناکامی بزرگ فوتبال اروپا در فصلی که گذشت.
میلانِ کابوسوارِ آلگری
میلان در نیمفصل نخست، دستکم از نظر نتیجهگیری، تیمی قابل قبول به نظر میرسید. با وجود نمایشهایی نه چندان درخشان، روسونری موفق میشد امتیاز جمع کند و حتی در مقاطعی برای صدرنشینی با اینتر و ناپولی رقابت داشت. اوایل دسامبر، میلان در صدر جدول قرار گرفت و سپس برای مدت طولانی رتبه دوم را حفظ کرد.
اما پایان فصل، آغاز سقوط بود. سبک محافظهکارانه و فرسایشی ماسیمیلیانو آلگری سرانجام کارایی خود را از دست داد؛ میلان شش مسابقه از 10 بازی پایانی خود در سری A را واگذار کرد. این تیم نه تنها رتبه دوم را از دست داد، بلکه حتی از کسب سهمیه لیگ قهرمانان اروپا نیز بازماند. شکست 2 بر یک برابر کالیاری در هفته پایانی باعث شد میلان جایگاه خود در جمع چهار تیم برتر را به کومو واگذار کند.
فردای همان شکست، مدیران باشگاه تصمیم به یک پاکسازی اساسی گرفتند؛ آلگری به همراه جورجو فورلانی، ایگلی تاره و جفری مونکادا از سمتهای خود برکنار شدند و پروژه میلان بار دیگر نیازمند بازسازی کامل است. حتی گفته میشود آندونی ایرائولا، سرمربی در آستانه جدایی بورنموث پیشنهاد هدایت روسونری را رد کرده است.
فصل دوم فاجعهبار آرنه اشلوت در لیورپول
در پایان فصل نخست حضور آرنه اشلوت در آنفیلد، بسیاری تصور میکردند لیورپول جانشین شایستهای برای یورگن کلوپ پیدا کرده است؛ مربی که حتی موفق شد قهرمانی لیگ را نیز به دست آورد اما فصل دوم او به یک کابوس تمامعیار تبدیل شد.
لیورپول در پاییز با ثبت 9 شکست در 12 مسابقه در تمامی رقابتها، یکی از بدترین دورانهای خود را سپری کرد. قرمزها تا رتبه دوازدهم لیگ برتر سقوط کردند و اخراج اشلوت تقریباً قطعی به نظر میرسید. با این حال، مدیران باشگاه تصمیم گرفتند به او فرصت بدهند و شرایط در هفتههای پایانی اندکی بهبود یافت. مرسیسایدیها در نهایت خود را به رتبه پنجم و سهمیه لیگ قهرمانان اروپا رساندند؛ این در حالی بود که تا پیش از هفته آخر حتی خطر سقوط را احساس میکردند.
لیورپول همچنین در مرحله یکچهارم نهایی لیگ قهرمانان حذف شد و در جامهای داخلی نیز خیلی زود کنار رفت اما تلخترین بخش ماجرا، ثبت بدترین آمار شکست تاریخ باشگاه در یک فصل بود؛ تیم آرنه اشلوت در مجموع 20 بار شکست خورد.
این ناکامی در شرایطی رقم خورد که باشگاه تابستانی پرهزینه را پشتسر گذاشته بود. لیورپول نزدیک به نیم میلیارد یورو صرف خرید بازیکنان جدید کرد اما نه تنها پیشرفتی حاصل نشد، بلکه تیم دچار افتی جدی شد. از میان خریدهای جدید، تنها هوگو اکیتیکه عملکردی رضایتبخش داشت و با 17 گل بهترین گلزن تیم شد.
از سوی دیگر، محمد صلاح یکی از ضعیفترین فصلهای دوران حرفهای خود را تجربه کرد؛ بازیکنی که هم در زمین کماثر بود و هم گفته میشد فضای رختکن را متشنج کرده است. در مجموع، فصل دوم آرنه اشلوت در آنفیلد چیزی جز یک شکست کامل نبود.
چلسی؛ ناکامی در رسیدن به اروپا
چلسی نیز یکی دیگر از غولهای ناکام فوتبال انگلیس بود. آبیهای لندن فصل را در رتبه دهم لیگ برتر به پایان رساندند و از حضور در تمامی رقابتهای اروپایی بازماندند؛ آن هم در شرایطی که برای کسب سهمیه، قرار گرفتن در جمع هشت تیم برتر کافی بود.
این اتفاق برای باشگاهی با سومین ترکیب گرانقیمت لیگ یک رسوایی تمامعیار محسوب میشود. چلسی تنها در تابستان 2025 مبلغ 339 میلیون یورو صرف خرید بازیکن کرد و مجموع هزینههای نقلوانتقالاتی این باشگاه در چند سال اخیر از مرز یک میلیارد یورو گذشته است؛ بدون آنکه نتایجی متناسب با این سرمایهگذاری حاصل شود.
بیثباتی، مهمترین مشکل چلسی در فصل گذشته بود. باشگاه در طول فصل با سه مربی مختلف کار کرد و حالا قرار است فصل آینده را با ژابی آلونسو آغاز کند؛ مربی که اختیارات بیشتری نیز در امور فنی خواهد داشت.
چلسی بخش زیادی از فصل را در نزدیکی رتبههای لیگ قهرمانان سپری کرد اما در ماههای پایانی کاملاً فروپاشید. این تیم در 9 مسابقه پایانی خود هفت شکست را تجربه کرد و تنها یک بار به پیروزی رسید.
رئال مادریدِ مسموم
رئال مادرید فصل را با امید و انتظاراتی بسیار بالا آغاز کرد. تیم تحت هدایت ژابی آلونسو در جام جهانی باشگاهها نمایشهای درخشانی داشت، در تابستان خریدهای مهمی انجام داده بود و بسیاری تصور میکردند که مادرید تیمی بینقص ساخته است اما این رؤیا خیلی زود فرو ریخت. تا پایان پاییز، نخستین گزارشها درباره اختلاف میان آلونسو و بازیکنان منتشر شد و فضای رختکن به شدت متشنج شد. سرانجام، این سرمربی در ژانویه از کار برکنار شد.
جانشین او نیز نتوانست دوام بیاورد. در هفتههای پایانی فصل مشخص شد آلوارو آربلوا نیز رابطه خوبی با بخشی از بازیکنان ندارد. اوضاع به حدی بحرانی شد که رسانهها از درگیری مستقیم بازیکنان با یکدیگر خبر دادند؛ از جمله تنش میان اورلین چوامنی و فدریکو والورده و همچنین درگیریهای مکرر آنتونیو رودیگر و آلوارو کارراس.
در کنار این مشکلات، مشخص شد فردی در داخل باشگاه اطلاعات محرمانه را به رسانهها منتقل میکند. در نتیجه، تصویر باشگاهی که قرار بود پروژهای رؤیایی بسازد، تنها ظرف چند ماه به شدت آسیب دید. اکنون ژوزه مورینیو برای بازسازی این تیم، مأموریتی بسیار دشوار پیشرو دارد.
نیس؛ از تیمی باثبات تا آستانه سقوط
یکی از باثباتترین باشگاههای فوتبال فرانسه در سالهای اخیر ناگهان وارد بحرانی عمیق شد. نیس که فصل گذشته در رتبه چهارم لیگ فرانسه قرار گرفته بود و حتی در مرحله مقدماتی لیگ قهرمانان اروپا برابر بنفیکا بازی کرده بود، این فصل برای بقا در لیگ یک میجنگد.
تیم کلود پوئل فصل را در رتبه شانزدهم به پایان رساند و در دیدار رفت پلیآف بقا مقابل سنتاتین تنها به تساوی بدون گل رسید. سرنوشت این تیم در دیدار برگشت، در 29 می مشخص خواهد شد.
بحران نیس تنها به نتایج ضعیف محدود نشد. این تیم در ماه دسامبر رکورد منفی جدیدی ثبت کرد؛ 9 شکست متوالی و 24 شکست در یک سال تقویمی. پس از شکست 3 بر یک برابرلوریان، حدود 400 هوادار خشمگین به محل تمرین تیم حمله کردند و حتی جرمی بوگا و ترم موفی مورد ضربوشتم قرار گرفتند.
تنشها در ادامه فصل نیز ادامه داشت. هواداران نیس پیش از فینال جام حذفی فرانسه در پاریس آشوب به پا کردند؛ مسابقهای که نیس در نهایت با نتیجه 3 بر یک به لانس واگذار کرد. رسانههای فرانسوی همچنین بارها از درگیری و اختلاف میان بازیکنان خبر دادند؛ از جمله تنش شدید میان سوفیان دیوپ و جاناتان کلوس پس از شکست برابر استراسبورگ.
تاتنهام؛ بقا به سختی ممکن شد
تاتنهام که فصل گذشته قهرمان لیگ اروپا شده بود، این فصل تا آستانه سقوط پیش رفت. شروع کار با توماس فرانک امیدوار کننده بود اما مصدومیتهای پرتعداد در پاییز شرایط تیم را بحرانی کرد. سرانجام فرانک در 11 فوریه اخراج شد و ایگور تودور هدایت تیم را برعهده گرفت. با این حال، دوران حضور سرمربی کروات حتی بدتر پیش رفت؛ تاتنهام در هفت مسابقه، پنج شکست را تجربه کرد و تنها یک پیروزی به دست آورد.
شکست 3 بر 2 مقابل اتلتیکومادرید در لیگ قهرمانان، نماد کامل فروپاشی تیم بود. تاتنهام تحت هدایت تودور تا رتبه هجدهم سقوط کرد و سرانجام او نیز برکنار شد.
انتصاب روبرتو دیزربی در نهایت این باشگاه را از یک رسوایی تاریخی نجات داد. تاتنهام تحت هدایت او تنها دو شکست در هفت مسابقه متحمل شد و توانست به رتبه هفدهم صعود کند؛ تنها دو امتیاز بالاتر از وستهامِ سقوطکرده.
اگر پایان فصل کمی بهتر پیش نمیرفت، تاتنهام برای نخستین بار از فصل 1977 به دسته پایینتر سقوط میکرد.
سقوط باورنکردنی ولفسبورگ
ولفسبورگ که از سال 1997 همواره در بوندسلیگا حضور داشت، سرانجام سقوط کرد. این تیم ابتدا به شکلی غیرمنتظره راهی پلیآف شد و سپس در مجموع با نتیجه 2 بر یک برابر پادربورن شکست خورد.
ولفسبورگ بیشتر فصل را خارج از منطقه سقوط سپری کرده بود اما در ماه مارس به رتبه هفدهم سقوط کرد و هرگز نتوانست خود را نجات دهد. تلاشهای پایانی این تیم تنها برای رسیدن به رتبه شانزدهم کافی بود؛ سه امتیاز کمتر از منطقه امن.
این سقوط از آن جهت عجیب بود که ولفسبورگ از نظر کیفیت بازیکنان، هرگز یکی از گزینههای اصلی سقوط محسوب نمیشد. حضور بازیکنانی چون کریستین اریکسن، پاتریک ویمر، کمیل گرابارا، ماکسیمیلیان آرنولد، لوورو مایر و ماتیاس سوانبرگ باعث شده بود بسیاری انتظار فصلی آرام در میانه جدول را داشته باشند.
حتی از نظر ارزش ترکیب نیز ولفسبورگ نهمین تیم بوندسلیگا محسوب میشد اما در نهایت به جای تثبیت در میانه جدول، راهی دسته دوم شد؛ سقوطی که بدون تردید یکی از تلخترین اتفاقات فصل فوتبال اروپا بود.
