اعلام فهرست جدید تیم ملی برای اردوی پیش از جام جهانی 2026، بیش از هر چیز یک پیام روشن داشت؛ امیر قلعهنویی در آستانه مهمترین تورنمنت دوران مربیگریاش، میان «تجربه» و «قابلیت چندپُسته بودن» بهدنبال ایجاد توازن است، هرچند انتظار این بود که شیب جوانگرایی با شدت بیشتری در تیم ملی اجرا شود ولی قلعهنویی فعلاً و با توجه به جام جهانی روی بازیکنان باتجربه حساب باز کرده است، شاید بعد از این مسابقات فرصت خوبی برای جوانگرایی وجود داشته باشد البته اگر باز هم نگاه نتیجهگرایانه وجود نداشته باشد.
تیمی که قرار است راهی اردوی ترکیه شود، هنوز تا ترکیب نهایی فاصله دارد و با حذف چهار بازیکن، چهره 26 بازیکن نهایی تیم ملی مشخص خواهد شد؛ اما همین لیست اولیه نشانههای مهمی از تفکر کادر فنی را آشکار میکند.
نخستین نکته قابل توجه، حضور چند بازیکن جوان در ترکیب فعلی است؛ نفراتی مانند کسری طاهری، امیرحسین محمودی، آریا یوسفی و امیرمحمد رزاقنیا که میانگین سنی تیم را تا حدودی کاهش دادهاند، با این حال، واقعیت آن است که ستون اصلی تفکرات قلعهنویی همچنان بر پایه بازیکنان باتجربه بنا شده است و جوانها بیشتر در نقش آلترناتیو و پشتوانه وارد اردو شدهاند، تکرار این نکته خالی از لطف نیست که بعد از جام ملتها قرار بود جوانگرایی با شیب آرامی شکل بگیرد.
ساختار این فهرست بر اساس بازیکنان چندپُسته طراحی شده است؛ فوتبالیستهایی که توانایی بازی در بیش از یک پست را دارند و در تورنمنتهای فشردهای مثل جام جهانی، ارزش فنی بالایی برای سرمربی ایجاد میکنند، این رویکرد باعث شده است در اکثر خطوط، ترکیبی از تجربه، انعطاف تاکتیکی و جوانی دیده شود.
نکته جالب دیگر، سهم بالای بازیکنان پرسپولیس در تیم ملی است؛ تیمی که در لیگ شرایط پرفرازونشیبی را تجربه کرده است اما همچنان بیشترین نماینده را در اردو دارد. پرسپولیس با 5 ملیپوش، بالاتر از تراکتور با 4 نماینده و استقلال با 3 بازیکن قرار گرفته تا نشان دهد اعتماد کادر فنی به بدنه این تیم همچنان ادامهدار است.
دروازهبانها؛ بیرانوند همچنان نفر اول
در خط دروازه، معادلات تغییر چندانی نکرده است، علیرضا بیرانوند همچنان گلر شمارهیک تیم ملی محسوب میشود و سایر دروازهبانها باید در انتظار فرصت بمانند. سیدحسین حسینی و پیام نیازمند هر دو تجربه و کیفیت لازم را دارند، اما هنوز بیرانوند انتخاب اول محسوب میشود.
در این میان، حضور محمد خلیفه اهمیت ویژهای دارد؛ گلری جوان که اگر در فهرست نهایی باقی بماند، حتی بدون بازی کردن هم میتواند تجربهای ارزشمند برای آینده خود و تیم ملی به دست بیاورد. حالا باید دید کادر فنی در نهایت با چهار دروازهبان راهی جام جهانی خواهد شد یا یکی از این اسامی از فهرست نهایی کنار میرود.
دفاع میانی؛ اعتماد به تجربه
در قلب خط دفاعی، علاقه کادر فنی به زوج شجاع خلیلزاده و حسین کنعانیزادگان همچنان پابرجاست. تجربه این دو مدافع در مسابقات بزرگ، مهمترین برگ برنده آنهاست، کنار این نفرات، علی نعمتی هرچند اشتباهاتی داشته است بهدلیل توانایی بازی در چند پست، مهره مدنظر برای کادر فنی محسوب میشود و دانیال ایری نیز بهعنوان مدافعی جوان، میتواند سرمایه آینده فوتبال ایران باشد.
عدمحضور نفراتی مثل عارف آقاسی و ابرقویی نشان داد که قلعهنویی در این پست همچنان به تجربه بیش از جوانی اعتماد دارد؛ تصمیمی که شاید در تورنمنتی مثل جام جهانی منطقی بهنظر برسد، هرچند میانگین سنی خط دفاعی را بالا برده است.
دفاع راست؛ تجربه برنده است
در سمت راست خط دفاعی نیز شرایط مشابهی دیده میشود. حذف دانیال اسماعیلیفر نشان داد اعتماد کادر فنی همچنان روی رامین رضاییان و صالح حردانی است. رضاییان با سابقه گلزنی در جام جهانی قبلی، گزینه اصلی این پست بهنظر میرسد و حردانی نیز آماده استفاده از فرصتهای احتمالی است. آریا یوسفی بهعنوان چهرهای جوان قابلیت بازی در این پست را دارد، اما در نهایت تجربه به جوانی ترجیح داده میشود.
دفاع چپ؛ میدان باتجربهها
در دفاع چپ هم تجربه حرف اول را میزند. احسان حاجصفی و میلاد محمدی همچنان گزینههای اصلی هستند و امید نورافکن بهواسطه توانایی بازی در چند پست، شانس حضور در لیست را پیدا کرده است، با این حال، بهنظر میرسد تراکم بالای بازیکنان در خط هافبک باعث شده است نورافکن بیشتر بهعنوان گزینه کناری مدنظر قرار بگیرد، هرچند در شرایط عادی، شانس بازی حاجصفی و محمدی بیشتر است.
خط هافبک؛ تنوع تاکتیکی
خط هافبک شاید منعطفترین بخش تیم ملی باشد. روزبه چشمی، امیرمحمد رزاقنیا، سامان قدوس، سعید عزتاللهی و محمد قربانی همگی توانایی بازی در این منطقه را دارند، اما نوع استفاده از آنها کاملاً به سیستم موردنظر کادر فنی بستگی خواهد داشت.
اگر تیم ملی با دو هافبک دفاعی بازی کند، ترکیب متفاوتی شکل میگیرد و در صورت استفاده از سیستم تک هافبک، معادلات تغییر خواهد کرد. چشمی توانایی بازی در دفاع میانی را هم دارد، رزاقنیا یکی از پدیدههای فصل بوده است و قدوس و عزتاللهی نیز همچنان مهرههایی کلیدی و باتجربه محسوب میشوند.
وینگرها؛ ترکیب سرعت و جوانی
در پست وینگر، فلسفه موردعلاقه کادر فنی بهوضوح دیده میشود؛ بازیکنان چندپُسته، سرعتی و جوان کنار مهرههای باتجربه. علیرضا جهانبخش، مهدی ترابی، امیرحسین حسینزاده، مهدی قایدی، محمد محبی، هادی حبیبینژاد و امیرحسین محمودی مجموعهای از خلاقیت، سرعت و تنوع تاکتیکی را در اختیار تیم ملی قرار میدهند.
خط حمله؛ طارمی، انتخاب اول
در خط حمله بهنظر میرسد تیم ملی در جام جهانی بیشتر با سیستم تکمهاجم بازی خواهد کرد؛ سیستمی که طبیعتاً شانس مهدی طارمی را برای حضور ثابت در ترکیب افزایش میدهد،
کنار او، دنیس درگاهی، کسری طاهری و علی علیپور حضور دارند. طاهری در آغاز مسیر فوتبال حرفهای قرار دارد، دنیس درگاهی چهرهای کمترشناختهشده برای افکار عمومی است و علیپور با وجود تجربه بالای باشگاهی، در سطح ملی مسیر طولانی برای تثبیت جایگاهش دارد.
در مجموع، فهرست جدید تیم ملی نشان میدهد امیر قلعهنویی بیش از هر زمان دیگری به «تجربه» اعتماد دارد، اما همزمان تلاش کرده است نسل بعدی فوتبال ایران را هم آرامآرام وارد فضای تیم ملی کند، ترکیبی که شاید در ظاهر محافظهکارانه باشد، اما میتواند آغاز یک پوستاندازی تدریجی برای فوتبال ایران هم تلقی شود.
برنامه دیدارهای تیم ملی ایران در جام جهانی 2026 بهشرح زیر است:
ایران ـ نیوزیلند؛ 26 خرداد؛ ساعت 4:30؛ لسآنجلس آمریکا
بلژیک ـ ایران؛ 31 خرداد؛ ساعت 22:30؛ لسآنجلس آمریکا
مصر ـ ایران؛ 6 تیر؛ ساعت 6:30؛ سیاتل آمریکا.
انتهای پیام/+
