برخی اتفاقات آنقدر تکرار شدهاند که دیگر تعجببرانگیز نیستند. تقریبا هر هفته شاهد درگیری لفظی میان مربیان یا اعضای کادر فنی تیمها در لیگ برتر فوتبال هستیم. یک نفر در نشست خبری کنایه میزند، دیگری پاسخ میدهد، چند روز بعد همان تنش کنار خط به فریاد و اعتراض میکشد و گاهی کار به درگیری مستقیم هم میرسد. این چرخه، ناخواسته به بخشی ثابت از روایت لیگ برتر تبدیل شده است.
درون زمین هم شرایط چندان متفاوت نیست؛ اعتراضهای پیدرپی، رفتارهای تحریکآمیز و صحنههایی که بیشتر از فوتبال، شبیه جنگ اعصاب است. گاهی هم با همان «دردهای ناگهانی» که هر چند هفته یک بار سراغ بعضی بازیکنان میآید، ریتم مسابقه را میگیرد و ذهن تماشاگر را از اصل فوتبال دور میکند.
مساله این نیست که خطا یا اشتباهی رخ میدهد که فوتبال، ذاتا پرتنش است. مساله، عادی شدن این رفتارهاست. مرز باریکی میان هیجان و بیاخلاقی وجود دارد. این مرز در لیگ برتر بارها نادیده گرفته میشود. وقتی هر هفته تیتر اول اخبار به جای تحلیل فنی و رقابت در زمین، درباره کنایه، توهین و نزاع تنظیم میشود یعنی متن فوتبال دارد قربانی حاشیه میشود. این لیگ، سطح اول فوتبال ایران و ویترین آن است؛ جایی که باید الگوی مثبت باشد، نه نمونهای از رفتاری که در هیچ لیگ حرفهای و مدرنی پذیرفته نیست.
در این میان، نقش مدیران، نهادهای نظارتی و کمیتههای انضباطی پررنگتر از همیشه است. برخوردهای مقطعی، نتوانسته جلوی تکرار این فضا را بگیرد. فوتبال برای آرامتر شدن، بیش از هر چیز به مرزهای روشن و اجرای قاطع قانون نیاز دارد؛ مرزهایی که همه بدانند عبور از آنها هزینه دارد.
فوتبال فقط نتیجه و جدول نیست؛ تصویر است، فرهنگ است و پیام. ادامه این روند، به مرور چهره فوتبال ایران را در ذهن مخاطب داخلی و خارجی مخدوش میکند. شاید وقت آن رسیده که قبل از اینکه حاشیه کاملا بر متن غلبه کند، یک بار جدی و صریح بایستیم و بگوییم «لیگ برتر، جای جنگ و نزاع نیست. اگر قرار است حرفهای نامیده شود، حرفهای بودن باید از رفتار شروع شود.»
انتهای پیام
