به گزارش افرنگ خبر /در سال ۱۴۰۱ کنسرت‌های موسیقی از ششم مرداد به واسطه آغاز ماه محرم تعطیل شدند و آن‌چه در شش ماهه دوم سال رخ داد موجب شد این تعطیلی به مدت شش ‌ماه، تا ششم بهمن ادامه پیدا کند. خواننده‌ای که پذیرفت در میان تردیدهای آن روزها برای روی صحنه رفتن یا نرفتن و برگزاری کنسرت پا پیش بگذارد زانکو بود و همین پیش قدم شدنش موجب شد برخی رسانه‌ها از کنسرت او با عناوینی غیرمعمول چون «نقطه عطف تاریخ موسیقی ایران» یاد کنند و به تحسینش بپردازند. آن‌ها معتقد بودند کنسرت زانکو، نقطه‌عطفی در تاریخ موسیقی ایران است و نام او در خاطره دوستداران موسیقی ایرانی خواهد ماند. این اظهارات اما نه به کیفیت و شش‌دانگی صدای زانکو مربوط بود، نه به هوشمندی‌اش در انتخاب ترانه و نه به توانمندی همکارانش؛ از آهنگساز تا تنظیم‌کننده. آن‌چه این رسانه‌ها در مورد کنسرت زانکو نوشتند، معطوف به اجرای روی صحنه این خواننده نبود و ستایشی بود از «جرأتِ شکستن طلسم شش‌ماهه برگزاری کنسرت در ایران». آن‌ها این اتفاق را نه‌فقط حاصل «جرأتمندی» که «نتیجه ایستادن در مقابل رسانه‌های ضدانقلاب» تلقی کردند. پس از زانکو، مهدی مدرس و سیروان خسروی روی صحنه رفتند تا قفل برگزاری کنسرت در ایران شکسته شود. این قفل البته تنها برای اهالی موسیقی پاپ شکسته شد و منهای آن‌چه در سی‌وهشتمین جشنواره موسیقی فجر گذشت، همچنان خبری از برگزاری کنسرت اهالی موسیقی ردیف- دستگاهی، نواحی، تلفیقی، کلاسیک و... نیست و در این میان تنها نام کسانی چون محسن شریفیان و ناصر وحدتی است که موجب می‌شود جز موسیقی پاپ، نوای دیگری هم به گوش برسد.